ingratus

ingrātus, a, um: (adj.), not acceptable; disagreeable, unpleasing, 2.101; hateful, 12.144; subjective, ungrateful, thankless; unfeeling, cold, insensate, 6.213; w. gen., 10.666.

in-grātus, a, um, adj.

• Unpleasant, disagreeable (class. in prose and poetry).
• • A Of things: bene quae in me fecerunt, ingrata habui, Plaut. Am. 1, 1, 30 (182): sin autem ingrata esse sentiam, Cic. Fam. 5, 5, 3: fuit haec oratio non ingrata Gallis. Caes. B. G. 7, 30: ingratam Veneri pone superbiam, Hor. C. 3, 10, 9: labor, Verg. G. 3, 97: jocus, Ov. F. 3, 738: sapor, Col. 7, 8, 7.—
  • B Of persons: non ingratus, acceptable, agreeable: Gaetulicus exercitui, Tac. A. 6, 36 (30). —
• II Unthankful, ungrateful.
• • A Lit.: ingratus est, qui beneficium accepisse se negat, quod accepit: ingratus qui dissimulat: ingratus qui non reddit: ingratissimus omnium, qui oblitus est, Sen. Ben. 3, 1: nihil cognovi ingratius, Cic. Att. 8, 4, 2: ingrati animi crimen, id. ib. 9, 2, 2: ingratum esse in aliquem, Liv. 38, 50, 7; Cic. N. D. 1, 33, 93; Sen. Contr. 4, 24, 2: contra aliquem, Dig. 4, 2, 21: vir adversus merita Caesaris ingratissimus, Vell. 2, 69; cf. Val. Max. 5, 3, ext. 2: quia nihil amas, quom ingratum amas, irresponsive, who makes no return, Plaut. Pers. 2, 2, 46 (228).—
  • • • • β With gen.: salutis, not grateful for his preservation, Verg. A. 10, 666. —
    • 2 Pass., that receives no thanks: ingrata atque inrita esse omnia intellego quae dedi, Plaut. As. 1, 2, 10 (136): donum, id. Truc. 2, 6, 54 (535): umeri, Stat. Th. 1, 700. —
  • B Transf., of inanimate things that do not repay the trouble bestowed upon them, ungrateful: ager, that bears nothing, Mart. 10, 47, 4: amicitiae, id. 5, 19, 8: ignosces tamen post, et id ingratum, you will get no thanks for it, Ter. Heaut. 934: pericla, Verg. A. 7, 425: cubile, id. ib. 12, 144: ingratā ingluvie rem stringere (i. e. quae numquam satiatur, numquam acceptis contenta est), insatiable, Hor. S. 1, 2, 8: ingrato vocem prostituisse foro, Ov. Am. 1, 15, 6: mulier contra patronum suum ingrata, Dig. 4, 2, 21.— Hence, adv.: ingrātē.
  • • 1 Unpleasantly, disagreeably: ingrate viridis gemma, Plin. 37, 5, 19, § 74: sunt quibus ingrate timida indulgentia servit, Ov. A. A. 2, 435: non ingrate nominando Varrone, not unwillingly, Plin. 18, 3, 5, § 23 (al. in grege).—
    • 2 Unthankfully, ungratefully: ingrate nostra facilitate abutuntur, Cic. Fam. 12, 1, 2: aliquid ferre, to receive a thing with unthankfulness, Tac. H. 1, 52: ut sucus qui ingrate his (pomis vitiosis) posset impendi, ad meliora vertatur, Pall. 7, 5.

in-grātus, a, um, unangenehm, I) im allg., unangenehm, unlieb, unfreundlich, widrig, unbeliebt, a) v. Lebl., frons, unfreundliche, störrische Miene, Prop.: vita, Jammerleben, Hor.: otium, unwillkommene, Hor.: labor, Verg. (vgl. no. II, B): ingrati successus hominum, Ov.: fuit haec oratio non ingrata Gallis, Caes.: ne invisa dis immortalibus oratio nostra aut ingrata esse videatur, Cic.: quorum sermo (Stil) ieiunus est et ingratus, Lact.: Tiberio haud ingratum accĭdit turbari res Orientis, Tac. – b) v. Pers., alci non ingratus, bei jmd. nicht unbeliebt, gar wohl gelitten, Tac. ann. 6, 30. – II) unangenehm durch Nichtbezeigen von Dankbarkeit = A) undankbar, unerkenntlich, homo, Ter., Cic. u.a.: patria, Cic. u.a.: forum, Ov.: ingrata tua, die nicht leicht zufrieden gestellt wird, Prop.: ingrati animi crimen horreo, Cic.: nihil cognovi ingratius, Cic. ad Att. 8, 4, 2.: ingratissimus omnium, Sen.: ingratissimi cives, Curt.: tam impie ingratus esse (audet), ut etc., Cic. – m. in u. Akk., ingratus in amicos, Cornif. rhet.: in Democritum, Cic.: duas maximas orbis terrarum urbes ingratas uno prope tempore in principes inventas, Romam ingratiorem, Liv. – m. adversus od. contra u. Akk., ingratus adversus beneficium, Sen.: vir adversus merita ingratissimus, Vell. 2, 69, 1: mulier contra patronum suum ingrata, Paul. dig. 4, 2, 21 pr. – mit Dat. (gegen), suae condicioni, Lact.: caelestibus beneficiis, Lact.: manifestis beneficiis, Augustin.: tot tantisque beneficiis dei, Sulp. Sev. – mit Genet., salutis, wegen usw., Verg. Aen. 10, 666. – mit in u. Abl., ingratus in referenda gratia, Caes. b. c. 3, 1, 6. – v. Lebl., cinis, die den Dienst nicht vergelten kann, Verg.: ingluvies, unersättliche, Hor.: ager non ingr., fruchtbarer, Mart. – neutr. subst. = der Undank, alqm ingrati postulare, Sen. exc. contr. 3. praef. § 17. – B) objektiv, undankbar, danklos = nicht mit Dank erkannt, nicht dankbar erkannt, keinen Dank empfangend od. bringend, unersprießlich, dona odiosa ingrataque, Plaut.: labor, Sall. (vgl. no. I, a): pericula, Verg.: odores, Ov.: umeri, Stat.: et id erit ingratum, du wirst keinen Dank dafür ernten, Ter.: sin ingrata esse sciam, Cic.: omnia sunt ingrata, Catull.: mit ad (bei) u. Akk., ingratum ad vulgus iudicium, Liv. 1, 26, 5.

ingratus [CL] 1 ungrateful, unappreciative (of person or nation); b (of abstr.). c (as sb. m.) ingrate. haec [sc. Britannia] erecta cervice et mente ‥ nunc Deo, interdum civibus ‥ ~a consurgit Gildas EB 4; nec sum ~us multimodis beneficiis tuae erga me dilectionis Anselm (Or. 12) III 46; qui si sororem et nepotes non ~o animo susceperit ‥ W. Malm. GR II 177 p. 209; [rex] multis qui sanguinem suum in ejus satellicio fuderunt ~us extitit Ord. Vit. IV 13 p. 260; Pictavia ‥ ei copiose vina transmittit; cui ‥ animalium coria ‥ Hibernia non ~a remittit Gir. TH I 6 p. 28; 1460 elemosinam per vos graciose collatam Willelmo nepoti meo ~issimo, utinam non infidelissimo Paston Let. 608.  b scitis fidelitatem nostram, et cum tacet, non esse ~am Anselm (Ep. 49) III 162; nostram ‥ desidiam ~am Wycl. Ver. II 36 (v. gratitudo 2c).  c praemia non capiet, ingrato qui bona praestat Alcuin Carm. 62. 78; premio caret qui beneficium ingrato [AS: lyþran] prestet Prov. Durh. 35; ingrati crimen, cui gratia nulla coheret, / ingratum prohibet civis habere locum J. Sal. Enth. Phil. 907–8. 2 unrewarding, yielding poor returns (in quot., of land). arva inculta et infructuosa vestroque labori invenistis ~a Ord. Vit. VI 9 p. 57. 3 receiving no thanks, unrewarded. pacem a rege non potuit impetrare; et rediens sanctus Edus a rege ~us ilico carus regis consiliarius mortuus est (Aedus 5) VSH I 36. 4 (usu. w. dat. of person) displeasing, unwelcome. ~us, lað GlC I 136; gravis est aliquando et ~a in tribulatione patientibus verborum sine alio auxilio consolatio Anselm (Ep. 267) IV 182; [Anselmus] “et ego”, inquit, “sum ovis vetula, qui si quietus essem verbi Dei lacte ‥ aliquibus possem fortassis non ~us esse ‥” W. Malm. GP I 48 p. 81; Britannia ‥ per undecim annos Britonibus horrenda fuit; Saxonibus quoque eadem tempestate ~a, qui in illa sine intermissione moriebantur G. Mon. XII 16; [gloria] de meritis veniens aut sanguine claro / est ingrata Deo, munera cujus habet J. Sal. Enth. Phil. 906.

ingrātus, (8) a, um, ¶ 1 désagréable, déplaisant : Cic. Fam. 5, 5, 3 ; Cæs. G. 7, 30, 1 ; Virg. G. 3, 97 ¶ 2 ingrat, qui nʼa pas de reconnaissance : Cic. Att. 8, 4, 2 ; ingratus animus Cic. Att. 9, 2, 2, ingratitude ; ingratus in aliquem Cic. Nat. 1, 93, ingrat envers qqn ; nihil ingratius Cic. Att. 8, 4, 2, rien de plus ingrat ; -issimus Sen. Ben. 3, 1, 4 || subst. n. ingratum, ingratitude ; aliquem ingrati postulare Sen. Rhet. Contr. 3, præf. 17, accuser qqn dʼingratitude || [poét., avec gén.] ingratus salutis Virg. En. 10, 666, sans reconnaissance pour le salut obtenu || [fig.] ager Mart. 10, 47, 4, terrain ingrat ¶ 3 reçu sans reconnaissance, dont il nʼest pas su gré : Pl. Truc. 534 ; Virg. En. 7, 425 ; ingratum ad vulgus judicium Liv. 1, 26, 5, un jugement mal venu du peuple ¶ 4 insatiable : Lucr. 3, 1003 ; Hor. S. 1, 2, 8.

ingratus , a, um. adj. c. s.
不中意。忘恩者。不欲。— ut dormiam 吾不欲睡。— in amicos 辜負友恩。Adversus merita ejus ingratus 不報其恩。Non — ager 不辜負人望之田。Ingrata oratio regi fuit 王不悦此論。

Suggest a Translation
See an image

in-grātus adj.

• with comp.and sup, unpleasant, disagreeable, unacceptable: litterae: labor, S.: iocus, O.: oratio Gallis, Cs.: Veneri superbia, H.— Unthankful, ungrateful: in te: in deserendo: in referendā gratiā, Cs.: quid esset ingratius quam, etc.: ingratissimi cives, Cu.: salutis, for preservation, V.: ingluvies, i. e. insatiable, H.—Thankless, bringing no thanks, unprofitable, unacknowledged: ignosces tamen Post, et id ingratum, will get no thanks, T.: ad volgus iudicium, L.: pericla, V.

INGRATUS

INGRA´TUS[PATRONUS]

Ingrātus

See patronus.