inhonoratio
ĭnhŏnōrātĭo, ōnis, f. [inhonoro],
- a dishonoring, Vulg. Sap. 1, 38; Hilar. Trin. 4, 41.
inhonōrātio, ōnis, f. (inhonoro), die Verunehrung, Vulg. sap. 1, 38.
litterae ‥ querimonias continentes de ~one hominum suorum
cardinalium ‥ ~o
propter timorem pene vel confusionis aut ~onis vel damni temporalis
seniorem ‥ †in honorationibus [l. ~onibus ] illiberalibus [punire; cf. ]: ἀτιμίαις ἀνελευθέροις Arist. Pol 1336b11
ne ~o, maculacio vel alia perversio occasionetur
in grave tocius ecclesie scandalum et divinorum ~onem
propter ~onem quam rex Willelmus fecit dicto regi Johanni ‥ castrum funditus evertendo in despectum illius
ĭnhŏnōrātĭō, ōnis, f. (inhonoro), déshonneur, flétrissure : Vulg. Eccli. 1, 38.