inhonoratus
inhonoratus, unhonored, disregarded
ĭnhŏnōrātus, a, um, P. a., v. inhonoro fin.
in-honōrātus, a, um, I) ungeehrt, durch kein Amt geehrt od. ausgezeichnet, ohne Amt, ohne Ehrenstelle, dah. auch unansehnlich vor der Welt, vita, Cic.: honoratus atque inhonoratus, Liv.: inhonoratior triumphus, Liv. – II) durch keine Belohnung geehrt od. ausgezeichnet, unbelohnt, unbeschenkt, Liv. u.a.: inhonoratum alqm dimittere, Liv.: quod (Aetoli) omnium Graeciae gentium inhonoratissimi post eam victoriam essent, den schlechtesten Lohn ernteten, Liv. 35, 12, 4.
ĭnhŏnōrātus, (15) a, um, ¶ 1 qui nʼa pas reçu de magistratures, exercé de charges, qui est sans honneur : Cic. Tusc. 3, 81 ; Liv. 26, 2, 16 ¶ 2 qui nʼa pas reçu de récompense, de marques dʼhonneur : Liv. 37, 54, 9 || -tior Liv. 33, 23, 8 ; -issimus Liv. 35, 12, 4.
- 1. niet geëerd, niet beloond, zonder eerbewijzen of onderscheidingen; ➤ alqm -um dimittere;
- 2. zonder ereambten [homo; vita].
in-honōrātus
adj.
- with comp.and sup, unhonored, disregarded: vita: inhonoratior triumphus, L.: dea, O.—Without reward, unrewarded: regem inhonoratum dimittere, L.: gentium inhonoratissimi post victoriam, L.: nos, O.