inhortor
ĭn-hortor, ātus sum, 1, v. dep.,
- to incite, instigate to a thing: alicui canes, to set on, Ap. Met. 8, 17, 7.— Hence, ĭn-hortātus, a, um, with pass. signif., instigated, set on: canes in eorum exitium inhortati, Ap. Met. 9, 36, 24.
in-hortor, ātus sum, ārī, auf jmd. hetzen, canes alci, Apul. met. 8, 17. – Partiz. passiv, canes in eorum exitium inhortati, Apul. met. 9, 36.
See: inhortari
ĭnhortor, ātus sum, ārī, tr., exhorter, exciter : Apul. M. 8, 17 || [passivt ] inhortatus, exhorté : Apul. M. 9, 36.
Apul. 8.
Met. Jubilationibus solitis, et cujuscemodi vocibus nobis
Inhortantur.