inhospitus
inhospitus, inhospitable
Frieze-Dennison Vergil
inhospitus , a, um: (adj.), unfriendly, inhospitable, (fig.), 4.41.
ĭn-hospĭtus, a, um, adj., inhospitable.
- I Adj.: tecta, Ov. M. 15, 15: Syrtis, Verg. A. 4, 41: saxa, id. ib. 5, 627: deserta et inhospita tesqua, Hor. Ep. 1, 14, 19: terra Baccho, i.e. not bearing the vine, Sil. 1, 237. —
- II Subst.: ĭnhospĭta, ōrum, n. plur., inhospitable regions: tanta inter inhospita, Sil. 4, 753: per inhospita ducere vitam, id. 6, 308.
in-hospitus, a, um, ungastlich, unwirtlich, tecta, Ov.: Syrtis, Verg.: haec (Icaros) est inhospita, Solin.: loci facies inhospita solibus, Itin. Alex.: gens inh. et bellicosa, Solin.: poet., terra Baccho, wo kein Wein wächst, Sil. 1, 237. – subst., inhospita, ōrum, n., unwirtliche Gegenden, Sil. 4, 751 u. 6, 308.
terra ~a et inimica
gens silvestris, gens ~a
aula peregrinis tua non sit inhospita prorsus
[segnicies ] mentis ab excubiis expellit inhospita curas
nec divertit Amor ad inhospita tecta Pudoris
ĭnhospĭtus, (14) a, um, inhospitalier : Virg. En. 4, 41 ; Hor. Ep. 1, 14, 19 || inhospita, n. pl., contrées inhospitalières : Sil. 4, 753 || [fig.] non inhospita Baccho terra Sil. 1, 237, sol tout à fait accueillant à la vigne.
in-hospitus
adj.,
- inhospitable: tecta, O.: saxa, V.: tesqua, H.