inoboedus
ĭnŏboedus, a, um, adj. [inoboedio],
- disobedient: cessatio (al. in obeundo), Arn. 7, 248.
inoboedus, a, um, ungehorsam, Arnob. 7, 43.
ĭnŏbœdus, a, um, désobéissant : Arn. 7, 43.