inornatus
inornatus, unadorned, without ornament
ĭn-ornātus, a, um, adj.,
- unadorned (syn. incomptus): mulieres, Cic. Or. 23, 78; cf. capilli, Ov. M. 1, 497; 5, 472; and, crines, id. ib. 9, 3: Lysias tenuis atque inornatus, Cic. Or. 9, 29; so Quint. 4, 2, 46; 8, 3, 50; 59 al.: nomina et verba, plain, common, Hor. A. P. 234: non ego te meis Chartis inornatum silebo, uncelebrated, id. C. 4, 9, 31.— Adv.: ĭnornātē, without ornament, inelegantly: dicere, Auct. Her. 4, 31, 42.—Comp.: inornatius scribere, Fronto ad Verum Imp. ep. 1 med. Mai.
in-ōrnātus, a, um, ungeschmückt, schmucklos, I) eig.: mulier, Cic.: comae, Ov. – II) übtr.: A) im allg., als rhet. t. t.: nuda et in. inventio, Cornif. rhet.: verba, schlichte (Ggstz. ornata), Hor. u. Augustin. conf. 5, 6: oratio, Quint.: orator, Cic. – B) insbes., ungepriesen, Hor. carm. 4, 9, 31.
vestis inornata, ‥ / incompti crines
ĭnōrnātus, (13) a, um, ¶ 1 sans parure, sans apprêt : Cic. Or. 78 ; Ov. M. 1, 497 ; 9, 3, etc. ¶ 2 [rhét.] sans ornement : Cic. Or. 29 || inornata verba Hor. P. 234, style sans figures ¶ 3 non loué, non célébré : Hor. O. 4, 9, 31.
- 1. onversierd, zonder sieraden [comae];
- 2. (metaf.) eenvoudig [verba; orator];
- 3. (Hor.) niet geroemd.
in-ōrnātus
adj.,
- unadorned, without ornament: mulieres: capilli, O.: nomina et verba, plain, H.: Non meis Chartis inornatus, uncelebrated, H.