inordinatio
ĭn-ordĭnātĭo, ōnis, f.,
- disorder, App. Trism. p. 92, 1; Cod. Just. 3, 43, 3.
in-ōrdinātio, ōnis, f., die Unordnung, Ps. Apul. Ascl. 26. Cod. Iust. 3, 43, 3. Vulg. sap. 14, 26.
si vicium in appello inveniatur per omissionem verborum vel ~onem
pulsus ‥ in augmento [febris ] addit in magnitudinem, fortitudinem, velocitatem, et frequentiam, nec addit aliquo modo inequalitatem vel ~onem, nec in una percussione nec in pluribus
ira et furia. inquietudo jacendi. ~o
Galenus ‥ posuit ‥ errorem complexionum et ~onem supra ipsius intemperantiam
movetur inordinate ‥ et spuma exit ab ore propter ~onem et violentiam motus anhelitus, et motus pedum et manuum est agitatus et inordinatus
malitia ‥ voluntatis sive ~o non est a Deo
hec ‥ non sunt a causa per se, quia ista sunt principia ~onis ut scribitur in litera, nec a causa per accidens quia illius cause esset causa alia
Deus non solum ordinat ea que habent essenciam sed eciam defectus et privaciones, et ipsam ~onem redigit ad ordinem
licet in potestate voluntatis sit elicere actum peccati vel non elicere, tamen si actus positus in esse habeat ~onem, non est in potestate voluntatis ut actus positus sic in esse sit vel non sit inordinatus
~o patet ex hoc quod emens corrodium desperat de ordinacione Dei pro ipso quo ad vite necessaria
de praeterita ~one [monachi ]
ipse omnes ~ones et defectus novit que contingebant in ordine
ĭnōrdĭnātĭō, ōnis, f. , désordre, confusion : Ps. Apul. Ascl. 26 || dérèglement : Vulg. Sap. 14, 26.