inoratus
inoratus, not pleaded
ĭn-ōrātus, a, um, adj.,
- not pleaded: incertā re atque inoratā, i. e. without obtaining a hearing, Enn. ap. Non. 166, 23 (Trag. v. 12 Vahl.): legati Ameriam re inorata reverterunt, Cic. Rosc. Am. 9, 26.
in-ōrātus, a, um (in u. oro), nicht förmlich vorgetragen, inorata atque inaudita virginitatis causa, Ambros. epist. 6, 1: re inoratā, ohne die Sache förmlich vorgetragen zu haben, Enn. fr. scen. 13. Cic. Rosc. Am. 26.
ĭnōrātus, (16) a, um (in, oro), non exposé [par la parole] : re inorata Cic. Amer. 26, sans faire lʼexposé de lʼaffaire.
in-ōrātus
adj.,
- not pleaded: re inoratā reverterunt, without presenting their case.