inordinabiliter
inōrdinābiliter, Adv. (*inordinabilis), unordentlich, Ps. Soran. qu. med. 184 u. de puls. (peri sfigm.) p. 279, 11 Rose.
ad sacros ordines ~iter sunt provecti
nichil debuit contra ipsam ‥ tam ~iter a quolibet attemptari(
ĭnōrdĭnābĭlĭter, Ps. Soran. Quæst. med. 184, et ĭnōrdĭnālĭtĕr, C. Aur. Acut. 3, 4, 36, irrégulièrement.
Inordinabiliter vivere, in libro Gerohi Reichersperg. de corrupto Ecclesiæ statu, apud Baluz. tom. 5. Miscell. pag. 216.