inordinate
ĭnordĭnātē and ĭnordĭnātim,
- advv., v. inordinatus fin.
inōrdināte, Adv. (inordinatus) = ἀτάκτως (Gloss.), unordentlich, der Ordnung zuwider, agere, Cels. 4, 32 (25): redire, Cels. 3, 3: ambulare, Vulg. 2. Thess. 3, 6; außerdem Ps. Cypr. sing. cler. 2.
non est facta incorporatio per universum corpus, vel nutricis fuit peccatum, membra pueri ~e ponendo
movetur ~e
quoniam placuit ut Gaufridus ‥ fistulam suam in hoc vaticinio sonaret, modulationibus suis favere non diffugias et si quid ~e sive viciose protulerit, ferula camenarum tuarum in rectum avertas concentum
quinque stellarum cursus saepissime ~e per zodiaci circuli latitudinem vel errando vel stando vel retrocurrendo feruntur
audacissime quidem sed ~e irruit in hostem
diffuse nimis et ~e ‥ congesta
naves Francorum ‥ regem Edwardum ~e sequebantur
an aliquis ‥ discurrat per villam mercatum vel agrum vel domos ‥ ~e(
rex ‥ alium praearripere ~e sedem suam ‥ consensit
vera ‥ falsis ~e permixta
non ‥ quod quicquam circa personam domini regis, vel terram suam, ‥ unquam ~e fecerimus(
quia [natura ] ex suppositione materie operatur, ideo quandoque potest deficere et ~e agere, unde ista inordinatio vel deffectus non debet sibi attribui ‥
Lucifer ~e appetit esse similis Altissimo(
sacerdotii ordinem quod ~e assumpsit
cum reprehendit aliquem fratrem ~e agentem
de fratribus qui ~e de monasterio exierunt
quatenus hoc malum ‥ abscindatis et quod a diebus antiquis †inorditate [l. inordinate ] factum est reducere vobis placeat ‥ ad gloriam honestatis
canonicos et clericos ~e viventes
ĭnōrdĭnātē, Cels. Med. 3, 3, et ĭnōrdĭnātim, Amm. 19, 7, 3, irrégulièrement, sans ordre.