inornate
ĭnornātē, adv., v. inornatus.
inōrnātē, Adv. (inornatus), schmucklos, dicere, Cornif. rhet. 4, 42: multa nova sunt addita, ut arbitror, non inornate, Fronto epist. ad am. 14. p. 183, 19 N. – Compar., res inornatius scribere, Fronto ad Verum imp. ep. 2, 1. p. 126, 13 N.
humatim, viliter, ~e
nichil dicunt inornate, / nam de vestis claritate / clara verba prodeunt
ĭnōrnātē, sans ornement : Her. 4, 42 || -tius, Fronto Ep. ad L. Ver. ep. 2, 1.