inscitus
inscitus, ignorant, foolish, blundering
in-scītus, a, um, adj.
- Ignorant, inexperienced, unskilful, silly, simple, stupid; freq. coupled with stultus (rare in Cic.; a favorite word of Plaut.), Plaut. Most. 1, 3, 51 (207): inscita atque stulta mulier, id. Men. 2, 3, 85 (440); id. Mil. 3, 1, 141 (736).—Of inanim. and abstr. things: mirum atque inscitum somniavi somnium, Plaut. Rud. 3, 1, 5 (597).—Comp.: quid est inscitius, Cic. N. D. 2, 13. 36; id. Div. 2, 62.—Sup.: inscitissimus, Plaut. Most. 5, 2, 14 (1135).— *
- II Pass., unknown: nescio quid aliud indictum inscitumque dicit, Gell. 1, 22, 11.—Adv.: inscītē, unskilfully, clumsily, awkwardly (class.): comparari, Cic. Fin. 3, 7, 25: non inscite nugatur, id. Div. 2, 13, 30: facta navis, Liv. 36, 43, 6.—Sup.: inscitissime petit, Hyg. ap. Gell. 10, 16, 5.
īn-scītus, a, um, I) ungeschickt, unverständig, töricht, ungereimt, stultus inscitusque, Plaut.: mulier, Plaut.: inscitum offere iniuriam, Tac.: non insc. iocus, Suet.: quid autem est inscitius, quam etc., Cic. de nat. deor. 2, 36 u. de div. 2, 127: inscitissimus, Plaut. most. 1135: non inscitum visum est m. folg. Acc. u. Infin., Gell. 10, 20, 2. – II) unkundig, unwissend, tibi postea uni dicam, ne inscitiores (die Unwissenderen) audiant ac discant, Gell. 19, 10, 14.
scitus componitur ~us ‥ i. insipiens, unde inscite i. insipienter
īnscītus, (15) a, um, ignorant, gauche, maladroit : quid inscitius est quam et prop. inf. Cic. Nat. 2, 36, quelle plus grande absurdité que ; [avec inf.] Cic. Div. 2, 127 || -issimus Pl. Most. 1135.
- 1. onhandig, onverstandig;
- 2. (Gell.) onkundig, onwetend.
īn-scītus
adj.
- with comp, ignorant, foolish, blundering: Inscitum offerre iniuriam iniquomst, T.: quid est inscitius quam, etc.