About
Menu

inscitus

inscitus, ignorant, foolish, blundering

in-scītus, a, um, adj.
  • Ignorant, inexperienced, unskilful, silly, simple, stupid; freq. coupled with stultus (rare in Cic.; a favorite word of Plaut.), Plaut. Most. 1, 3, 51 (207): inscita atque stulta mulier, id. Men. 2, 3, 85 (440); id. Mil. 3, 1, 141 (736).—Of inanim. and abstr. things: mirum atque inscitum somniavi somnium, Plaut. Rud. 3, 1, 5 (597).—Comp.: quid est inscitius, Cic. N. D. 2, 13. 36; id. Div. 2, 62.—Sup.: inscitissimus, Plaut. Most. 5, 2, 14 (1135).— *
  • II Pass., unknown: nescio quid aliud indictum inscitumque dicit, Gell. 1, 22, 11.—Adv.: inscītē, unskilfully, clumsily, awkwardly (class.): comparari, Cic. Fin. 3, 7, 25: non inscite nugatur, id. Div. 2, 13, 30: facta navis, Liv. 36, 43, 6.—Sup.: inscitissime petit, Hyg. ap. Gell. 10, 16, 5.

Saved

Recent