insigniter
insigniter, remarkably, extraordinarily, notably
insignĭter, adv., v. insignis fin.
īnsīgniter, Adv. (insignis), I) kenntlich, hervortretend, bezeichnend, Apul. met. 8, 2. Gell. 1, 15, 20 u. 19, 7, 2. – II) auffallend, ausgezeichnet, Cic. u.a. – Compar., insignius ornari, Nep. Ages. 3, 2. – Superl., insignissime docere, Hier. in Euseb. chron. ad a. Chr. 46.
suum locum et insulam non ~iter ‥ munierunt
punietur tanquam rebellis eo quod traditoribus et ~iter delinquentibus auxilium et adjumentum subministravit
exortatorium de virginitate servanda ~iter edidit opusculum
domino reverentissimo ‥ ~iter decorato(
adducebat ‥ virginem ‥, caput auro et gemmarum splendoribus ~iter coronatam
domino merito sanctitatis ~iter efferendo J.
plurima ~iter et victoriose peregit
inter rosas martyrum rutilat ~iter noster Albanus
īnsignĭtĕr (14) (insignis), dʼune manière remarquable, singulière, insigne, extraordinaire : Cic. Part. 80 ; Plin. Min. Ep. 9, 29, 1 ; Suet. Tib. 14 || insignius Nep. Ages. 3, 2 ; -issime [décad.].
īnsīgniter adv.with comp.
- insignis, remarkably, extraordinarily, notably: amicos diligere: in signius ornari, N.