insincerus
insincerus, spoiled, corrupted
in-sincērus, a, um, adj., not genuine, not pure, adulterated, spoiled; not honest or candid, insincere (poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: cruor, Verg. G. 4, 285: acies, imperfect, Prud. Ham. 4.—
- II Trop.: philosophus, Gell. 5, 3, 7: oblatio, Ambros. de Cain et Abel, 2, 6, § 18; id. in Psa. 118, Serm. 11, § 20.
īn-sincērus, a, um, I) unrein, verdorben, cruor, verwesendes, Verg. georg. 4, 285: acies (oculorum), Prud. hamart 4. – II) übtr.: a) unaufrichtig, philosophus, Gell. 5, 3, 7: oblatio, Ambros. de Cain et Abel 2, 6. § 18: insincerum proferentes quidquid etc., Ambros. in psalm. 118. serm. 11. § 20 extr. – b) unrein, spiritus (Geister), Cypr. quod idol. etc. 6 in. Min. Fel. 26, 7.
īnsincērus, (16) a, um, gâté, vicié : Virg. G. 4, 285 || [fig.] de mauvaise qualité : Gell. 5, 3, 7.
- 1. onrein, bedorven [cruor];
- 2. (metaf.) onoprecht [philosophus].
īn-sincērus
adj.,
- spoiled, corrupted: cruor, V.