insimulo
insimulo, to make suspected, charge, accuse, blame, impeach
- to make a plausible charge (true or false) against a person before a tribunal; to make suspected, charge, accuse, blame, esp. falsely; to invent a charge or bear false witness against (syn.: accuso, incuso, arguo).
- 1 With acc. of person: si non facit tu male facis, quae insontem insimules, Plaut. Men. 5, 2, 55 (807): hic tu me etiam insimulas, Cic. Fam. 7, 13, 1: non possum quemquam insimulare falso, id. Verr. 2, 5, 41, § 107: hic tu me etiam insimulas, id. Fam. 7, 13, 1: (hunc) velut insidiis ejus petitus sceleste insimulare coepit, Vell. 2, 60, 3: criminibus falsis insimulasse virum, Ov. H. 6, 21.—
- 2 With acc. of person and gen. of the charge: Amphitruo uxorem insimulat probri, Plaut. Am. 1, 2, 15 (477): se peccati, quod, etc., Cic. Tusc. 3, 27, 64: Verrem avaritiae, id. Verr. 2, 1, 49, § 128: Vercingetorix proditionis insimulatus, Caes. B. G. 7, 20: proditionis insimulari, Liv. 44, 16: erum insimulabis avaritiae, Ter. Phorm. 359: repetundarum insimulari, Quint. 4, 2, 15 Halm.—
- 3 With acc. and inf.: queruntur, quod eos insimulemus omnia incerta dicere, Cic. Ac. 2, 10, 32: insimulant hominem fraudandi causa discessisse, id. Verr. 2, 2, 24, § 59: et quod illum durum insimulat, id non est, Ter. Heaut. 204; cf. in pass., with nom. and inf.: rumore tenus insimulatus fovisse partes hostiles, Amm.14, 5, 3: Alcibiades absens insimulatur Athenis mysteria Cereris enuntiavisse, Just. 5, 1, 1.—
- 4 With two acc.: mirum'st sic (eum) me insimulare falso facinus tam malum, Plaut. Am. 2, 2, 229 (861): quod illum insimulat durum, id non est, Ter. Heaut. 204.—
- 5 With acc. of the charge alone: non istuc quod tu insimulas, Plaut. Aul. 2, 4, 9 (288) (Bothe and Wagner, quo): istuc facinus, quod tu insimulas, id. Am. 2, 2, 188 (820) Fleck.: id quod ego injuratus insimulo, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107; 2, 5, 59, § 153: aperta, id. Clu. 64, 180; cf.: neque aliud quam patientia aut pudor, quod legato pepercisset, insimulari posset, Liv. 29, 20, 4. —
- 6 With abl. of manner: fateri facinus insimulati falso crimine senatus, Liv. 6, 16, 1; Ov. H. 6, 21 (supra).
告罪。妄告。— eum avaritiae 説其慳吝。— falsi vel falso 妄告人。\*Furere insimulavit 詐為瘋。
Suggest a Translation
See an image
- to make suspected, charge, accuse, blame, impeach: tu me insimulas, bring a charge against: Criminibus virum, O.: vilicus cum impulso tuo insimulatus esset: insimulatus falso crimine senatus, L.: Verrem avaritiae: proditionis insimulatus, Cs.: insimulant hominem fraudandi causā discessisse.—To bring as a charge: id quod ego iniuratus insimulo: neque aliud quam patientia insimulari posset, be laid to his charge, L.
-
…, teste docebo te huius circumsessionis tuae causam et culpam in alios transtulisse, neque in eos, quos tu insimularas, esse animadversum. iam nihil te iudicium Neronis adiuvat. recita quas ad Neronem litteras misit. EPISTVLA C…
Cicero, in Verrem
-
…proficiscimur, inquit, milites Omnis noster equitatus, omnis nobilitas interiit ; principes civitatis, Eporedorix et Viridomarus, insimulati proditionis ab Romanis indicta causa interfecti sunt. Haec ab ipsis cognoscite, qui ex ipsa caede fugerunt nam ego…
Julius Caesar, Gallic War
-
…furtum factum non est at nihil clarius Larini. an ad Stratonem suspicio non pertinuit at is et ex serrula insimulatus et a puero conscio est indicatus. an id actum non est in quaerendo quae fuit igitur alia causa quaerendi…
Cicero, pro Cluentio
-
…, quae in profundo veritatem ut ait Democritus penitus abstruserit. alii autem elegantius, qui etiam queruntur quod eos insimulemus omnia incerta dicere, quantumque intersit inter incertum et id quod percipi non possit docere conantur eaque distinguere. Cum…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…reducit in castra reliquaque quae ad oppugnationem pertinebant oppidi administrare instituit. Vercingetorix, cum ad suos redisset, proditionis insimulatus, quod castra propius Romanos movisset, quod cum omni equitatu discessisset, quod sine imperio tantas copias reliquisset ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ne multa, perquiritur a coactoribus, invenitur ea serrula ad Stratonem pervenisse. hoc initio suspicionis orto et aperte insimulato Stratone puer ille conscius pertimuit, rem omnem dominae indicavit ; homines in piscina inventi sunt, Strato in vincula…
Cicero, pro Cluentio
-
…coniungeretur. illum Allobroges, maximarum rerum verissimi indices, illum multorum litterae ac nuntii coarguerunt ; Sullam interea nemo insimulavit, nemo nominavit. postremo eiecto sive emisso iam ex urbe Catilina ille arma misit, cornua, tubas ,…
Cicero, pro Sulla
-
…quidem vel maxime suspicionem movent et sunt quasi tacita criminum testimonia atque hoc quidem graviora, quod causae communiter videntur insimulare et arguere omnis posse, quorum modo interfuerit aliquid, haec proprie attingunt eos ipsos qui arguuntur, ut telum…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…luctu esse vellent, aliquid fecerunt humanius aut si hilarius locuti sunt, revocant se rursus ad maestitiam peccatique se insimulant, quod dolere intermiserint. pueros vero matres et magistri castigare etiam solent, nec verbis solum, sed etiam…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…vero, mulier iam enim ipse tecum nulla persona introducta loquor si ea quae facis, quae dicis, quae insimulas, quae moliris, quae arguis, probare cogitas, rationem tantae familiaritatis, tantae consuetudinis, tantae coniunctionis reddas…
Cicero, pro Caelio