insufflatio

insufflātĭo, ōnis, f. [insufflo],

• a blowing into (post-class.): aceti naribus, Cael. Aur. Tard. 1, 4, 136.

īnsufflātio, ōnis, f. (insufflo), das Einblasen, Einhauchen, Marc. Emp. 1. Plin. Val. 1, 26. Ambros. de parad. 1, 5, 29 u.a. Eccl.: naribus aceti insufflatio, Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 136.

insufflatio [LL] 1 breathing on (in quots., w. ref. to Joh. xx 22). quid sibi vult ista ~o? scimus enim quia flatus ille qui de ore ejus tunc processit non erat Spiritus Sanctus Anselm (Proc. Sp. 5) II 194; in ~one Spiritus uberior virtus instillatur J. Ford Serm. 24. 8; Spiritus ‥ ad ~onem ipsius Domini intravit corda discipulorum Neckam SS I 25. 17; dans Spiritum Sanctum, Jesus discipulis suis per ~onem sic dixit Monarchia III 25. 2 breathing in, inhaling. propter hoc appetitur pulmo cum insuflatione et constringitur et clauditur cum exsuflatione Ps.-Ric. Anat. 25; duplici fit de causa, tum propter vicinitatem cordis quod igneum est, tum propter ejusdem ~onem, ut per vene exhalationem caloris reprimatur vehementia Quaest. Salern. B 243. 3 blast (of wind). si a reumate vos curare et preservare duxeritis vitare debetis fortes ~ones ventorum, presertim septentrionalis flantis post meridionalem calorem Kymer 3 p. 555.

īnsufflātĭō, ōnis, f. , insufflation : C. Aur. Chron. 1, 4, 136.