insularius
insŭlārĭus, ii, m. [insula].
- A tenant of an insula (post-Aug.), Petr. 95; Dig. 1, 15, 4; cf.: CERDO INSVLAR., Inscr. Orell. 2926. —
- II A slave who had charge of an insula, and collected the rents, Dig. 50, 16, 203; 7, 8, 16; 14, 3, 5 al.
īnsulārius, iī, m. (insula no. II), I) der Mieter in einer insula, Petron. 95, 8. Ulp. dig. 1, 15, 4. – II) der Sklave, der die Aufsicht über die Insel als Gebäude hat und die Miete einzieht, der Hausmann, Hausverwalter, Pompon. dig. 50, 16, 166 u.a. ICt.
prediis assignabit colonos, ~ios aedificiis, nemoribus saltuarios
quicquid etiam vel in horreis, vel in cellis vinariis, vel in promptuariis, regiis usibus ~ii reservaverant
~ii illi non sunt mercatores
īnsŭlārĭus, (16) ĭī, m. (insula), ¶ 1 celui qui perçoit les loyers, gérant dʼimmeuble : Dig. 50, 16, 203 ¶ 2 locataire : Petr. 95, 8 ; Dig. 1, 15, 4.