insulanus
insulanus, an islander
insŭlānus, a, um, adj. [insula],
- of or belonging to an island: preces, offered by islanders, Sid. Ep. 9, 3; Pacat. Pan. Theod. 23, 3.—Hence, subst.: insŭlānus, i, m., an islander, Cic. N. D. 3, 18, 45.
1. īnsulānus, ī, m. (insula), ein Inselbewohner, Plur., Cic. de nat. deor. 3, 45.
2. īnsulānus, a, um (insula), zu den Inseln gehörig, eine Insel bewohnend, Insel-, Cari insulani populi fuerunt, Serv. Verg. Aen. 8, 725: pauci homines et insulani, Pacat. pan. 23, 3: insulanarum peritus precum, bei der Bestallung auf der Insel ausgesprochen, Sidon. epist. 9, 3. p. 537, 3 Sav. (dazu Savaro S. 538 f. noch andere Stellen aus Spät.).
monasterium ~um
conducebat ‥ in auxilium sibi quoscumque ~os populos inveniebat
episcopus insularum ‥ venit ad ~as partes ut visitaret ecclesias
terre ‥ in loco competente, extra partes ~as, viz. in terris bassis et inferioribus regni
gens ~a
~i ‥ armis arma repellebant
monasterio sanctimonialium quod ~i ‥ Schaftesburi appellant
emersit in mari cumulus terre ‥ admirantibus ~is
estimantes ~os inscios eorum adventus
īnsŭlānus, a, um (insula), qui habite une île : Sid. Ep. 9, 3 ; Serv. En. 8, 725 || subst. m. , insulaire : Cic. Nat. 3, 45.
īnsulānus ī, m
- insula, an islander.