interficere

interficere [CL] 1 to kill, slay, murder; b (refl.); c (fig.); d (p. ppl. as sb. m.). quos me ‥ duris verborum cautibus ‥ non ut corporaliter ~iantur, sed mortui vitiis vivant Deo ‥ necesse est ‥ lapidare Gildas EB 65; interfecto in pugna Aeduino Bede HE III 1 p. 127; siquis aliquem interfecerit intra curiam vel domum suam DB I 154vb; pecus ~i jubetur [Lev. xx 16] non propter culpam Gir. TH II 24; qui solum consilio committit homicidium ‥ nequaquam manu interfecit Ockham Dial. 682 l. 58; 1460 omnes fratres minores citra flumen Trent commorantes ~i facere Paston Let. 611; c1487 M. W. cognovit se interfessere G. T. Sanct. Bev. 180. b seipsum ‥ interfecerit Bracton 150 (v. felonia 2f); Herodes interfecit se ipsum cultella Ann. Exon. 5v. c verbis suis interfecit impium, cum docendo ab homine avertit impietatem Anselm (Proc. Sp. 5) II 195; animam a parentibus vulneratam ego impius interfeci sanatam Ib. (Or. 8) III 27; plures ~it [ME: sleað] lingua quam gladius AncrR 18. d spiritus interfectorum iiij V. Greg. 93; videmus fluentem sanguinem ex vulnere interfecti, interfectore prope transeunte Quaest. Salern. B 162; 1202 ad pacem reformandam inter ipsum et parentes interfecti SelPlCrown 22. 2 to destroy. terra interfecta est ab habitatoribus suis [=Is. xxiv 5] Gildas EB 44. 3 (bot.) ~ens patrem, cuckoo-pint. pes vituli ‥ alio nomine dicitur ~iens patrem, A. stondenegousse Alph. 140.

interficere

Saved

Recent