interfectio

interfectĭo, ōnis, f. [interficio],

• a killing, murdering (rare): Trebonii, Brut. ap. Cic. Ep. ad Brut. 2, 3 init.: Clodii, Ascon. ap. Argum. Milon. p. 34, 16.

interfectio, ōnis, f. (interficio), das Töten, die Ermordung, Treboni, Brut. in Cic. ep. ad Brut. 2, 3, 5: Clodi, Ascon. ad Cic. Mil. p. 29, 13 K.: regis, Oros. 2, 3, 6. – u. der tödliche Ausgang einer Krankheit, deliratio desinens in interfectionem celerem, Cael. Aur. de morb. acut. 1. pr. § 4.

interfectio [CL] , the action of killing, slaughter (also in allegorical interp.). b destruction. Heliae ‥ lugubrem ~onem vaticinantium conquerenti Aldh. Met. 2 p. 64; tribus annis post ~onem Pendan regis Bede HE III 24 p. 180; c793 ‘‥ ad ~onem ejus [sc. filii tui] ne ponas animam tuam’ [Prov. xix 18]. quid est ad ~onem filii animam ponere, nisi patrem ‥ filium abicere a se et salutem ejus neglegere ‥? Alcuin Ep. 70; ~o illius superat omnem multitudinem ‥ peccatorum quae cogitari possunt Anselm (Medit. 3) III 87; s1175 dampna sibi ac suis illata et ~ones ‥ ad memoriam revocantes Wend. I 102.  b 447 (c798) mors intervenit ~oni peccati [Leo I Ep. 16. 3] Alcuin Ep. 137.

interfectĭō, (16) ōnis, f. (interficio), meurtre : Brut. d. Cic. ad Br. 3, 5.