interpellatrix
interpellātrix, īcis, f. [interpellator],
- she that disturbs (late Lat.), Hier. Ep. 60, 11.
interpellātrīx, trīcis, f. (Femin. zu interpellator), die Einsprucherhebende, vidua int. duri iudicis (beim usw.), Hieron. epist. 60, 11.
quatinus ‥ tam assidua sis bonitatis ejus et clemencie collaudatrix, quam fueris ~ix hactenus indefessa
interpellātrīx, īcis, f. , celle qui interpelle, qui réclame : Hier. Ep. 60, 11.