interpolatio
interpŏlātĭo, ōnis, f. [interpolo],
- an alteration made here and there (post-Aug.): tenuatam (chartam) curiosa interpolatione, principalem fecit e plebeia, by a curious dressing made the best paper from common, Plin. 13, 12, 23, § 75; Tert. adv. Haer. 39.
interpolātio, ōnis, f. (interpolo), a) die hier und da gemachte Veränderung, Umgestaltung, Plin. 13, 75. Interpr. Iren. 3, 21, 3. – b) die Täuschung, Tert. de praescr. haer. 38.
nisi ‥ avaritie jugem esuriem frequenti beneficiorum ~one demulceas
tot a juventutis exordio bona contigerant et sine ~one [v. l. interpellatione ] in cumulum creverant
ne ex rigore ordinis fatigati sine ~one recreationis deficerent
tamquam infelicitatis sue gauderet ~one
quid ‥ mors aliud quam ~o quedam modicique temporis mora ‥?
sine vicissitudinis ~one
jugiter et sine interpollatione
audita sunt ‥ tonitrua ‥ velut sine ~one durancia
alienatio sequitur ex melancolico humore calefacto in stomaco et ascendente ad cerebrum, et non calefacto in ipso capite quod est ~o [sic ]
fatuis naturaliter et furiosis non est danda [sc. communio ] nisi in ~one furoris
frater J. ‥ laborat quartana ‥ quem diebus ~onis duximus usque ad Nogent
causa ~onis est sparsio materie in raritate membrorum
vera declinatio tritei dicitur dies ~onis
interpŏlātĭō, ōnis, f. (interpolo), ¶ 1 action de changer çà et là : Plin. 13, 75 ¶ 2 altération, erreur : Tert. Præscr. 38.