interpretator
interprĕtātor, ōris, m. [interpretor],
- an explainer, interpreter (eccl. Lat.), Tert. adv. Prax. 19: utriusque testamenti, id. Monog. 6.
interpretātor, ōris, m. (interpretor, s. Charis. 50, 3), der Ausleger, Erklärer, Tert. de monog. 6 u. adv. Prax. 19 u. 30. Augustin. serm. 197, 6. Salv. epist. 7, 1.
dicit quod ~or est ille, cui largitur intellectus intenciones corporales, cui assimilantur in somno intenciones spirituales
linguarum ~or peritissimus
linguarum ~or fidelissimus
ut liberandis animabus proprias animas ‥ discriminibus ‥ festinent exponere, quotiens †interpretores [l. interpretatores ] animarum animarum pervasionibus comperiuntur imminere
interprĕtātŏr, ōris, m. (interpretor), interprète : Tert. Mon. 6 ; Salv. Ep. 7, 1.