interstinguo
inter-stinguo (stinxi), stinctum, 3, v. a.
- In gen., to separate, mark off, divide; to variegate or checker with any thing (only in perf. pass.): spatia interstincta columnis, Stat. S. 3, 5, 90: facies medicaminibus interstincta, Tac. A. 4, 57: candor interstinctus variis coloribus, Plin. 37, 10, 54, § 143: aureum capitis figmentum interstinctum lapillis, Amm.19, 1, 3.—
- II In partic.
- A To extinguish: quae faciunt ignes interstingui atque perire, Lucr. 5, 761: ardor interstinctis aquis, Mart. Cap. 9, § 915 poet.—
- B To kill: aliquem, Ap. Met. 4, 12, 6.
1. inter-stinguo, stīnctus, ere, hin und wieder mit etw. besetzen, lapis interstinctus aureis guttis, Plin.: aureum capitis arietini figmentum interstinctum lapillis, Amm.: facies interstincta medicaminibus, mit Pflastern wie besät, Tac.
2. inter-stinguo, ere, auslöschen, I) eig., im Passiv = erlöschen, ignem interstingui, Lucr. 5, 759 (761): nivalibus interstinctus aquis triumphat ardor, Mart. Cap. poët. 9. § 915. – II) übtr., den Garaus machen, hinmorden, alqm, Apul. met. 4, 12.
1 interstinguō, (16) xī, ctum, ĕre, tr., éteindre complètement : Lucr. 5, 761 ; Capel. 9, 915 || faire périr : Apul. M. 4, 12.
2 interstinguō, ctum, ĕre, tr., parsemer, nuancer [interstinctus = distinctus ] : Plin. 37, 143 ; Tac. Ann. 4, 57 ; Stat. S. 3, 5, 90.