iudicatio
iudicatio, a judging, investigating
jūdĭcātĭo, ōnis, f. [judico].
- A judging, investigating (class.): longi subsellii, Cic. Fam. 3, 9, 2; hence, an inquiry into an accusation, a judicial examination of a cause, id. Inv. 1, 13, 18: consilium est ratio quaedam habens in se et inventionem et judicationem, Quint. 6, 5, 3.—
- II In gen., a judgment, opinion, Cic. Tusc. 4, 11, 26: arbitralis, Macr. S. 7, 1, 7: poetarum et carminum, a critical estimate, Mart. Cap. 4, § 338.
iūdicātio, ōnis, f. (iudico), I) die richterliche Untersuchung, Cic. u.a. – in gerichtlichen Reden, die Untersuchung der vorgebrachten Entschuldigung, Cic. u.a. – II) das Urteil, der Ausspruch, Cic. Tusc. 4, 26 (m. folg. Acc. u. Infin.): arbitralis, der Ausspruch gesetzlicher Schiedsrichter, in unserer Gerichtssprache der Austrag, Macr. sat. 7, 1, 7: Plur., Mart. Cap. 5. § 461. – ➳ ioudicatio geschr., Corp. inscr. Lat. 1, 198, 4.
See: judicatio
- 1. gerechtelijke beslissing, uitspraak, vonnis;
- 2. (retor. t.t.) kwintessens, belangrijkste punt;
- 3. (metaf.) oordeelsvorming, beoordeling.
Judicisseu comitis districtus, territorium. Charta ann. 1178. apud Murator. in Antiq. Estens. pag. 348 :
Et volo, ut nullus marchionum de cetero faciat, vel fieri faciat aliquam forticiam extra castra eorum in tota eorum Judicatione, nisi communiter omnes tres facerent.Vide Judicatus.
iūdicātiō ōnis, f
- iudico, a judging, investigating: Longi subselli.—A judicial examination: Iudicatio est, etc.—Fig., a judgment, opinion: iudicatio se scire quod nesciat.