legirupa
lēgĭrŭpa, ae, m. [lex-rumpo],
- a lawbreaker (ante- and post-class.): perjure, legirupa, pernicies adolescentum, Plaut. Ps. 1, 3, 130 (359); cf. id. Rud. 3, 2, 38 (652); id. Ps. 4, 2, 19 (974): legirupam damnare, id. Pers. 1, 2, 16 (68); Prud. Ham. 239; cf. the foll. art.
lēgirupa, ae, m. (lex u. rumpo), der Gesetzübertreter, Plaut. Pers. 68 u. rud. 652. – attrib. = gesetzverletzend, legirupis viribus, Prud. ham. 238.
lēgĭrŭpa, æ, Pl. Pers. 68, et lēgĭrŭpĭō, ōnis, m. (lex, rumpo), Pl. Rud. 709, celui qui viole les lois.
Qui legem rupit, Martinio : recte. Carmen de Laudibus Berengarii Aug. apud Muratorium tom. 2. pag. 399. col. 1 :
Vix proprios tetigit fines Rex ille verendus, Legirupis en Wido tubis rediviva resumit.