legitima
lēgĭtĭma, ōrum, n. (legitimus), formalités légales : Nep. Phoc. 4, 2 || préceptes : Vulg. Levit. 18, 26.
Ita quodAlium locum vide in Advenimentum.(Anna filia Dalphini Guigonis) non possit aliquid plus in prædictis bonis et hæreditate et terra dicti Domini, ratione frareschiæ vel Legitimæ, vel supplementi Legitimæ.
Legitimanude pro
Uxore legitima, passim occurrit, ut apud Schann. Hist. Wormat. tom. 1. pag. 172. Chart. ann. 1325. apud Guden. Cod. Diplom. t. 3. p. 240 :
Cum Elizabeth nunc Legitima mea secundaria, i.e. quam secundis nuptiis duxerat.