loquentia
lŏquentĭa, ae, f. [loquor],
- a talking, discoursing, readiness in speaking, fluency of speech (post-Aug.): Julius Candidus non invenuste solet dicere, aliud esse eloquentiam, aliud loquentiam, Plin. Ep. 5, 20, 5; satis loquentiae, sapientiae parum, Val. Prob. ap. Gell. 1, 15, 18.
loquentia, ae, f. (loquor), im tadelnden Sinne, was eloquentia im guten, ein gutes Mundwerk, Redefertigkeit, Zungenfertigkeit, Iul. Candid. in Plin. ep. 5, 20, 5; vgl. Val. Prob. b. Gell. 1, 15, 18.
lŏquentĭa, (15) æ, f. , facilité à parler, faconde : Plin. Min. Ep. 5, 20, 5 ; Gell. 1, 15, 18.