loquitor
lŏquĭtor, ātus, 1, v. freq. dep. n. [loquor],
- to speak much, talk: loquitatusne es gnato meo male, reviled, Plaut. Bacch. 4, 7, 5 (803): meditari condiscere, loquitari dediscere, Ap. Flor. p. 352, 18.
loquitor, ātus sum, ārī (Intens. v. loquor), sprechen, Plaut. Bacch. 803: loquitari dediscere, Apul. flor. 15. p. 19, 13 Kr.
lŏquĭtor, (16) ātus sum, ārī (loquor), intr., parler beaucoup, abondamment : Pl. Bacch. 803 ; Apul. Flor. 15.