luctuose

luctŭōsē, adv., v. luctuosus fin.

lūctuōsē, Adv. (luctuosus), kläglich, jammervoll, canere (v. der Nachtigall), Varro LL. 5, 76: illud autem quam luct. ridiculum est, Augustin. de opere monach. 32. § 42: his casibus proeliorum ita luct. finitis, Amm. 31, 8, 1: imperatores vestri luctuosius nobis quoque quam vobis perierunt, Liv. 28, 39, 6.

luctuose [CL] , mournfully. R. Cold. Godr. 182 (v. frendule); odi ‥ bubonem et aves ceteras que lutose hiemis gravitatem ~e preululant Map NC IV 3 f. 44v.

lūctŭōsē (luctuosus), dʼune façon pitoyable : Varro L. 5, 76 || -sius Liv. 28, 39, 6, dʼune manière plus déplorable.

lūctuōsē adv.with comp.

• luctuosus, lamentably, mournfully: luctuosius nobis quam vobis perierunt, L.