Logeion | luctus

luctus, ūs (gen. lucti, Att. ap. Non. 485, 30 and 32), m. [lugeo], sorrow, mourning, grief, affliction, distress, lamentation, esp. over the loss of something dear to one.

I Lit.: filius luctu perditus, Cic. Rosc. Am. 8, 23: orat, ne suum luctum patris lacrimis augeatis, id. Fl. 42, 106: in sordibus, lamentis, luctuque jacuisti, id. Pis. 36, 89: afflictus et confectus luctu, id. Att. 3, 8, 4: re cognitā tantus luctus excepit, ut, etc., Caes. B. C. 2, 7: luctu atque caede omnia complentur, Sall. J. 97: furere luctu filii, Cic. de Or. 2, 46, 193: in maximos luctus incidere, id. Off. 1, 10, 32: luctum alicui importare, Phaedr. 1, 28, 6: dare animum in luctus, Ov. M. 2, 384: luctus aliquando ridicula fuerit imitatio, Quint. 6, 2, 26: multis in luctibus, inque perpetuo maerore senescere, Juv. 10, 244.—
II Transf.
- A The external signs of sorrow in one's dress and gestures, mourning, mourning apparel, weeds (usually worn by the bereaved, and also by accused persons): erat in luctu senatus, squalebat civitas, publico consilio mutatā veste, Cic. Sest. 14, 32: omnia discessu meo plena luctūs et maeroris fuerunt, id. ib. 60, 128: senatusconsulto diebus triginta luctus est finitus, Liv. 22, 56: Plancina luctum amissae sororis tum primum laeto cultu mutavit, Tac. A. 2, 75: minuitur populo luctus aedis dedicatione ... privatis autem, cum liberi nati sunt, etc., Fest. s. v. minuitur, p. 154 Müll.—
- B A source of grief: tu non inventa repertā Luctus eras levior, Ov. M. 1, 655; cf.: et luctum et curam effugies, Juv. 14, 157.—
- C Personified: Luctus, the god of grief: primisque in faucibus Orci Luctus et ultrices posuere cubilia Curae, Verg. A. 6, 274; Sil. 13, 581; Stat. Th. 3, 126.

lūctus, ūs, m. (lugeo), I) appell. = die Trauer über den Tod einer geliebten Person, um einen Verbannten od. bei anderen großen Unglücksfällen, die sich in lauter Jammerklage od. in äußeren üblichen Zeichen äußert (während maeror = die tiefe Betrübnis, die Wehmut, die Trauer der Ergebung), 1) eig.: a) im allg. (Ggstz. gaudium), filius luctu perditus, Cic.: luctus domesticus, Haus- od. Familientrauer, Cic.: luctus privatus, publicus, Liv.: omnium nationum luctus, Cic.: afflictus et confectus luctu, Cic.: luctum maeroremque suscipere, Cic.: in sordibus lamentis luctuque iacēre, Cic.: in luctu vivere, Cic.: luctum minuere od. levare, Cic.: plane omnem luctum abstergere, Cic.: maerorem atque luctum deponere, Cic.: luctum finire, Liv.: luctum redintegrare (v. einem Umstand), Liv.: alqm in eundem luctum vocare, Cic.: dare (versenken) animum in luctus, Ov.: in tantum luctum et laborem detrusum esse, Cic.: luctum ex alqa re percipere od. haurire, Cic.: luctum alci importare, Phaedr.: luctu atque caede omnia complentur, Sall.: adeo totam urbem opplevit luctus, ut etc., Liv.: nec illā tempestate matrona expers luctus fuerat, Liv. – Plur., Trauerfälle, Äußerungen der Trauer, feminarum praecipue et gaudia insignia erant et luctus, Liv.: diuturnitas, quae maximos luctus vetustate tollit, Cic.: in luctibus maximis esse Cic.: in maximos luctus incĭ dere, Cic. – mit obj. Genet. (um), luctus Memnonis amissi, Ov. met. 13, 578: luctu mariti, Apul. met. 10, 5: luctibus filiorum, Dict. 3, 21. – b) insbes., die Trauer durch übliche äußere Zeichen (Trauerkleidung usw.), erat in luctu senatus, squalebat civitas, publico consilio mutatā veste, Cic.: senatus consulto diebus triginta luctus est finitus, Liv. – m. obj. Genet. (um), luctum amissae sororis laeto cultu mutavit, Tac. ann. 2, 75. – 2) meton.: a) ein trauriges (betrübendes) Ereignis, eum luctum quoniam satis visus est eluxisse, Gell. 6 (7), 5, 4. – b) die Veranlassung zur Trauer, tu... luctus eras levior, Ov. met. 1, 655; vgl. 9, 155. – II) personif., Lūctus, der Gott der Trauer, Verg. Aen. 6, 274. Sil. 13, 581 u.a. – ➳ arch. Genet. lucti, Acc. trag. 491 u. 513.

luctus [CL] 1 expression of sorrow, lamentation, mourning (esp. for the dead; freq. dist. w. difficulty from 2a infra). lacrimosis ~uum singultibus Aldh. VirgP 10; 716 non sine maximo nostro dolore, gemitu, ~u ac prosecutione lacrimarum a nobis abiit Hwætberht Ep.; solvitur in tenerum confestim contio luctum Frith. 287; recenti adhuc regalis funeris ~u Haroldus ‥ arripuit diadema W. Malm. GR II 228 p. 280; cum vidua intra tempus ~us matrimonium [MS B adds: contrahit] Vac. Lib. paup. 16; qui ‥ inter ~us cantum ultroneus effert ‥, fatuus esse videtur Gir. TH III 12 p. 156; est ~us affectionis, quam exhibuit David super Absalon P. Blois Serm. 695D. 2 a (feeling of) sorrow, grief (cf. 1 supra). b feeling of offence, anger. a tantum gaudii ac suavitatis ‥ tua ‥ conversio quantum nunc maeroris ac ~us [v. l. tristicie] ministravit ad ‥ vomitum nefanda reversio [cf. Prov. xxvi 11] Gildas EB 34; omnia tristifico mutantur gaudia luctu Alcuin Carm. 11. 11; obvolvere [imp. pass.] ‥ horridis tenebris inconsolabilis ~us Anselm (Medit. 2) III 81; principum mors ‥, unde ~us Christianis et letitia paganis ingens exorta est Ord. Vit. XI 25 p. 243; semper extrema gaudii ~us occupat Gir. GE II 3 p. 178; inducitur Heccuba respondens non esse de ~ibus distinguendum, quia omnes sunt ~us sui Trevet Troades (v. 1060) 75. b cum tribus hominibus litem tu suscitare nolito: / ‥ / contra subjectum pudor esset pandere luctum [cf. ME: Dietarium 58: with þi suget to stryve, it is but schame] Dietarium 57. 3 cause or occasion of sorrow, grievance, injury. Mirreis ‥ nimium lugentibus ~umque suum ulcisci non valentibus Ord. Vit. VII 12 p.213; ne ‥ multa multis inde damna pernicies et ~us publice gignerentur Ib. VIII 23 p. 412. 4 f. l. Fleta 36 (v. lucta 1b).

lūctŭs, (8) ūs, m. (lugeo), ¶ 1 douleur chagrin, affliction, détresse : [qui se manifeste extérieurement, dʼordin. à lʼoccasion de la mort dʼune personne chère, v. Cic. Tusc. 4, 18 ] Cic. Amer. 13 ; Tusc. 3, 58 ; Leg. 2, 60 ; [avec gén. obj.] luctus filii Cic. de Or. 2, 193, douleur au sujet de la mort dʼun fils, cf. Ov. M. 13, 578 || pl., crises dʼaffliction : Cic. Off. 1, 32 ; Fam. 5, 16, 5 ¶ 2 les signes extérieurs de la douleur, deuil, appareil funèbre : Cic. Sest. 32 ; 145 ; Pis. 17 ; Liv. 22, 56, 5 ; [avec gén. obj.] Tac. Ann. 2, 75 || sujet de douleur, source dʼaffliction : Ov. M. 1, 655 || Luctus, le dieu de la douleur : Virg. En. 6, 274.

➳ gén. arch. lucti Acc. d. Non. 485, 31.

lūctus, ūs m (lugeo)

1. rouw, droefheid; ➤ luctu perditus in rouw gedompeld; luctum minuere of levare; (om: gen.) ~ Memnonis amissi;
2. (meton.) (a) rouwkleding; ➤ in luctu esse; (b) plur. uitingen v. rouw; ➤ in maximos luctus incidere; (c) oorzaak v. rouw; (d) droevige gebeurtenis; (e) personif. Lūctus (Verg.) god v.d. rouw;
3. (eccl.) berouw.

*luctus, i. m.
哀哭。孝衣。服。In luctu esse 穿孝。居喪。守喪。

Suggest a Translation
See an image

lūctus ūs, m

LVG-, sorrow, mourning, grief, affliction, distress, lamentation: filio luctum paras, T.: cum maerore et luctu vitam exigunt, S.: suum luctum patris lacrimis augere: tantus luctus excepit (multitudinem), ut, etc., Cs.: luctus suus vestis mutatione declarandus: muliebris, H.: luctum inportare sibi, Ph.: dare animum in luctūs, O.: multis in luctibus senescere, Iu.—Signs of sorrow, mourning, mourning apparel, weeds: erat in luctu senatus: diebus triginta luctus est finitus, L.—A source of grief, affliction: levior, O.: luctūs suos tradit, O.—Person., Grief, V.

Menu

Word wheel

luctus

BWL

Frieze-Dennison Vergil

Saved

Recent