luctificus
luctificus, causing sorrow, doleful, baleful
lūctificus, a, um: adj. (lūctus and faciō), causing grief; woe-bearing, 7.324.
luctĭfĭcus, a, um, adj. [luctus - facio],
- causing sorrow or lamentation, doleful, woful, baleful: clades, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 25: Alecto, Verg. A. 7, 324: pavor, Sil. 6, 557: jubar, Val. Fl. 3, 292.—Neutr. as adv.: luctificum clangente tuba, Val. Fl. 3, 348.
lūctificus, a, um (luctus u. facio), Trauer od. Unheil bringend, unglücksschwanger, verderblich, clades, Cic. Poët. Tusc. 2, 25: Alecto, Verg. Aen. 7, 324: Titan, Lucan. 7, 2: pavor, Sil. 6, 557: iubar, Val. Flacc. 3, 292; clangores, Stat. Theb. 10, 552: pars exigua semper luctifica et cruenta, ein kleiner Gebietsteil, der stets Ursache vielen Verdrusses u. Blutvergießens war, Amm. 17, 5, 7: luct. calor, Amm. 29, 3, 9: luctificos fore eventus, Amm. 25, 10, 1: caedes edidere luctificas, Amm. 28, 2, 12. – Acc. neutr. adv., luctificum clangente tubā, Val. Flacc. 3, 349.
Ditis opacas / luctifici flevit quisquis adire domos
circumdat pausantem ~a ecclesiae familia, quae ‥ horrendos lacrymando questus insonuit
lūctĭfĭcus, (13) a, um (luctus, facio), qui cause de la peine, du chagrin, triste : [poet.] Cic. Tusc. 2, 25 ; Virg. En. 7, 324.
lūctificus
adj.
- luctus+2 FAC-, causing sorrow, doleful, baleful: clades, C.poët.: Alecto, V.