malleator
mallĕātor, ōris, m. [malleo, -āre, obs.; v. malleus],
- a hammerer, hammer-man: balucis, Mart. 12, 57, 9: malleatores monetae Caesaris, Inscr. Orell. 3229; Vulg. Gen. 4, 22.
malleātor, ōris, m. (*malleo, āre), der Hämmerer, Pocher, balucis Hispanae, Mart. 12, 57, 9: malliatores monetae Caesaris, Corp. inscr. Lat. 6, 44.
Pilatus ‥ os ~oris interpretatur
~or, cum malleo percutiens
stringitur magis velut ~oris incus
constricta quasi ~oris incus
ipsi ‥ velut unius ~oris pertinacia solidata constricti
potius elegit esse ~or clericorum, principibus obsequendo, quam ‥
ille humilium pessimus ~or ‥ Satan
nunc illos pertransit ille ~or universe terre, spiritus sc. fornicationis
Jacobus ‥ fortis ~or fuit Anglicorum
mallĕātŏr, ōris, m. (malleus), celui qui travaille avec le marteau : balucis Mart. 12, 57, 9, ouvrier qui bat le minerai || ouvrier qui frappe la monnaie : CIL 6, 44.
Tubalca, qui fuit Malleator.Job. 41 :
Malleatoris incus.Acta S. Anastasii Persæ Mart. cap. 1 :
Divertit ad quemdam Christianum Persam Malleatorem.