manubrium
manubrium, a handle, hilt, haft
mănūbrĭum (mănĭbrĭum), ii, n. [1. manus],
- that which is grasped or held in the hand; hence, a handle, hilt, haft (class.): trulla excavata, manubrio aureo, Cic. Verr. 2, 4, 27, § 62: manubria, quorum optima sunt ilignea, Col. 11, 2, 92: bidentis, id. 5, 10, 2: per ipsum manubrii foramen, Pall. 3, 17, 8: cultellorum, Juv. 11, 133: epistomiorum, Vitr. 10, 13.—Prov.: Is etiam sese sapere memorat! Malleum sapientiorem scilicet esse manubrio, Plaut. Ep. 3, 4, 92 (528): eximere alicui ex manu manubrium, to take the handle out of one's hand, i.e. to deprive one of the opportunity of doing a thing, id. Aul. 3, 4, 12 (471).
manubrium, iī, n. (manus), Handhabe, Griff, Stiel, aureum vasis, Cic.: cultelli, Iuven.: ferri (des Beiles), Vulg.: epitonii, der Schlüssel, Wirbel, Zapfen eines Hahns, Vitr.: ferramentorum manubria optima sunt ilignea, Colum. – im Bilde, exemi e manu manubrium, ich habe ihnen das Heft aus der Hand gewunden. Plaut. aul. 471: malleum sapientiorem vidi excusso manubrio, Plaut. Epid. 525.
receptaculum ignis ~ium habens
securis vero est redemptor noster qui velut ex ~io et ferro tenetur
elevata ‥ in altum securi, ferrum statim de ~io prosilivit
cnipulum cum eburneo ~io ei dat
de Mauricio qui facit ~ia ad cultellos pro hutesio levato
[Turcorum ] sagitte facte triangulares ad modum spiculorum, quorum capita sunt hastis inserta sicud cultellus in ~io
in vestri ‥ meriti incrementum abbatieque vestre predicte honorem ‥ et sui venerabilis manibri
~ium, A.an hafte, hefte, heft
pro uno ~io, iiij d.
mănŭbrĭum, (14) ĭī, n. (manus), manche, poignée : Cic. Verr. 2, 4, 62 ; Col. Rust. 5, 10, 2 ; Juv. 11, 133 ; eximere alicui ex manu manubrium Pl. Aul. 468, couper lʼherbe sous le pied à qqn [prov.] || clef de robinet : Vitr. Arch. 10, 23.
manūbrium ī, n
- manus, a handle, hilt, haft: aureum: cultellorum, Iu.