minito
minitō, āvī, ātus, 1, n. and a., and minitor, ātus sum, 1, dep. n. and a.: to threaten, 12.762. (1. minor)
mĭnĭto, āre, v. minitor fin.
minito, āre = minitor (s. Prisc. 8, 29), Liv. Andr. tr. 19 R2. Plaut. capt. 743.
mĭnĭtō, (15) āre, arch., c. minitor : Andr. Tr. 17 ; Pl. Capt. 743.