ministratorius
mĭnistrātōrĭus, a, um, adj. [ministrator],
- of or pertaining to an attendant, servant (post-Aug.): urceoli, Mart. 14, 105 in lemm.
ministrātōrius, a, um (ministrator), zur Bedienung od. Darreichung gehörig, urceolus, Mart. 14, 105 lemm.: vir admodum ministr. sanctis viris, Virg. gramm. 15, 1. p. 88, 19 H.
iccirco in operibus tuis optimis fidutiae experimentum accipio ut que in me bona defecerint ~ia copiose caritatis tuae cura subpeditet
siquidem hoc est Philologiam Mercurio copulari, i. pro eo namque logica dicta est, quod rationalis, id est rationum ~ia et examinatrix est
quis item ignoret angelos esse ~ios spiritus, et a Domino frequenter missos esse ad diversarum rerum executionem?
quam sit jocosum emulis, quam dolorosum benevolis, quamque ~ium obloquii ‥ ubi propter majoritatem gradus sic sibi ad invicem contenciose agunt fratres
minoratus est ‥ non necessitate ~ia, sed pietatis suae spontanea voluntate
qui remurmurant contra ~iam et vicariam potestatem istam leccionem Cristi attenderent
mĭnistrātōrĭus, a, um (ministrator), relatif au service de table : Mart. 14, 105 (in lemmate).