ministrator
ministrator, an attendant, helper, prompter
mĭnistrātor, ōris, m. [ministro],
- an attendant, waiter, servant (class.): (turbam) transeo ministratorum, per quos, signo dato, ad inferendam cenam discurritur, Sen. Ep. 95, 24: vinum dominicum ministratoris gratia est, cup-bearer, Petr. 31, 2; Dig. 50, 16, 203: MERCVRIVS, Inscr. Fabr. 114: accensos ministratores, Cato esse scribit, Varr. L. L. 7, § 18 Müll.: cum auriganti Caio ministratorem exhiberet, play the assistant, the instructor, Suet. Vit. 17: cum te ipsum, Sulpici, objurgabam, quod ministratorem peteres, non adversarium, Cic. de Or. 2, 75, 305: quasi ministrator, aderat, subiciens, quid dicerem, id. Fl. 22, 53.
ministrātor, ōris, m. (ministro) = minister, I) der Aufwärter, aufwartende Diener, bes. bei Tische, Cic. Tusc. 5, 62. Petron. 31, 2. Alfen. dig. 50, 16, 203. Corp. inscr. Lat. 6, 5200 u. 8919: ministratorum turba, Sen. ep. 95, 24: ›accensos‹ ministratores Cato esse scribit, Varro LL. 7, 18: Mercurius ministrator (menestrator), Corp. inscr. Lat. 6, 84.: a frumento ministratores, Corp. inscr. Lat. 6, 8924. – II) der Beistand, Ratgeber, bes. von dem, der dem gerichtl. Redner die nötigen Rechtsgründe u. Tatsachen an die Hand gab, auf die er seinen Vortrag gründete, Cic. Flacc. 53; de or. 2, 305 (wo es [nach Ellendt] = Zeuge, von dem der Redner die Tatsachen entnimmt). – cum auriganti Gaio ministratorem exhiberet, als er dem Gajus einen Lehrer abgab, ihn unterrichtete, Suet. Vit. 17, 2.
apparator, ~or, auxiliator
quicumque fuerit principalis ~or stet immobilis
aliorum ~orum Dei in ista ecclesia celebrancium
precessor eorum est et ~or Dominus Jesus, nam cum sit super omnia, novissimus omnium fieri dignatus est ‥ quippe humillima dignatione sua ministrat illis
ave, per quam fit Creator / creature ministrator
si quis sit serviens regis vel cujuslibet potestatis ~or(
ergo ministrator clarissimus ordine sacro / praesul perfectus meritis plenusque dierum
hic ‥ apud nos sanctitatis est ~or et gratie, in celestibus autem vite est propinator et glorie
fidei doctores ac sacramentorum ~ores
idem Johannes supplicat feoffatoribus suis ‥ quod omnia propina proveniencia ‥ liberentur ~oribus bonorum testamenti dicti Johannis
executoribus testamentorum divitum et ~oribus bonorum potentum personarum defunctarum
mĭnistrātŏr, (14) ōris, m. (ministro), serviteur [en part., qui sert à table] : Cic. Tusc. 5, 62 ; Sen. Ep. 95, 24 ; Petr. 31, 2 || celui qui assiste un orateur dans une cause pour lui suggérer des arguments, lui rappeler des faits, etc. ; assesseur : Cic. de Or. 2, 305 ; Fl. 53.
- 1. bediende, ihb. aan tafel [poculorum schenker];
- 2. (eccl.) verschaffer, leverancier.
ministrātor ōris, m
- ministro, an attendant, helper, prompter: quasi ministrator aderat.