miserulus
mĭsĕrŭlus, a, um, adj. dim. [miser],
- wretched, unfortunate (ante-class.): animula miserula, Ser. ap. Non. 517, 4; Afran. ap. Non. 217: ut illius conmiserescas miserulae orbitudinis, Turp. ap. Non. 146, 18 (Com. Rel. v. 211 Rib.): cupidius miserulo obito, Liv. Andr. ap. Prisc. p. 869 P.
miserulus, a, um (Demin. v. miser), archaist. = misellus, gar elend, gar unglücklich, *Turpil. com. 211 R2. Laev. fr. 24 M. (bei Prisc. 9, 49). Catull. (richtiger Serenus) bei Non. p. 517, 4.
mĭsĕrŭlus, a, um, dim. de miser, c. misellus : Seren d. Non. 517, 4, cf. Non. 146, 18 ; Prisc. Gramm. 9, 49.