About Report a problem

Menu

morticinium

morticinium [ML] 1 (meat of) animal that has died a natural death or from disease, carrion. manducasti ~ia aut dilacerata a bestiis, dies xl Bonif. Pen. 435; implentur ~iis, fiuntque multorum sepulcra mortuorum discumbentium ventres P. Blois Ep. 14. 48A. 2 corpse, carcass; b (of animal); c (of person). hoc ~ium -nii, i. morte cadens Osb. Glouc. Deriv. 338.  b quidam ex infidelibus ~ium canis, quod super omnia odebant, in eorum templum clam projecit Brinton Serm. 39 p. 175.  c mor[ti]cinii R. Cold. Cuthb. 2 p. 3 (v. bruchus); velut de ~io nostro calciate divinitatis cortigiam conantes solvere H. Bos. LM 1378D; cum anima imago sit Altissimi, corpus vero sit fetor et ~ium P. Blois Serm. 686D; 1322 fit, ut famis inedia ante omnem congressum bellicum ~iis arva repleamus, et qui residui sumus ‥ terga vertimus Conc. II 518b. 3 plague, murrain. bestie et pecora, ex herbarum putredine infecte, ~io corruebant Trokelowe 94; nullus erat hominum, qui carnes bovinas gustare presumebat, ne forte de ~iis eorum intoxicatus succumberet Ib. 105; 1377 propter pestilencias ‥ animalium et pecorum ~ia variasque extorciones rerum temporalium Reg. Heref. 2.

Saved

Recent