mortifico
mortĭfĭco, 1, v. a. [mortificus],
- to kill, destroy (eccl. Lat.): caro mortificatur, Tert. Res. Carn. 37.—Transf., to mortify, subject, reduce to weakness: membra, Vulg. Col. 3, 5: facta carnis, id. Rom. 8, 13; cf. id. ib. 7, 4.
mortifico, āvī, ātum, āre (mortificus), töten (Ggstz. vivifico), Eccl.
mortĭfĭcō, āre (mors, facio), tr., faire mourir : Tert. Res. 37 || mortifier, abaisser : Vulg. Col. 3, 5 ; Rom. 8, 13.