morticinus
mortĭcīnus, a, um, adj. [mors], dead, that has died, only of animals; hence, of or belonging to an animal that has died of itself, carrion-; as a term of abuse, carrion; and transf., dead (ante-class. and post-Aug.).
- I Lit.: morticinae ovis carne vesci, Varr. R. R. 2, 9, 10: volucres aut pisces, id. ib. 3, 2, 18: in sacris ne morticinum quid adsit, id. L. L. 7, § 84 Müll.: soleae, made from the hide of an animal that has died of itself, Serv. Verg. A. 4, 518: morticine, you carrion, Plaut. Pers. 2, 4, 12 (283).—As subst. plur.: mortĭcīna, orum, carcasses, carrion, Vulg. Lev. 11, 11.—
- II Transf.: morticini clavi, corns on the feet, Plin. 22, 23, 49, § 103: caro, Sen. Ep. 122, 5: urnas reorum morticinas, i. e. sepulcra reorum, Prud. στεφ. 10, 384.
morticīnus, a, um (mors), gestorben, abgestorben, I) eig., nur von Tieren, wie unser verreckt, ovis, Varro: volucres aut pisces, Varro: cadaver, Aas, Vulg.: in sacris ne morticinum quid adsit, Varro LL.: soleae, v. verrecktem Vieh, Serv. – als Schimpfwort niedriger Leute, Luder, Aas, Plaut. – subst., morticīnum, ī, n., der Leichnam, das Aas, Augustin. c. Faust. 32, 13 in. Vulg. Levit. 17, 15 u.a.: dass. Plur. morticīna, Vulg. Levit. 11, 11 u.a. – II) übtr., abgestorben, caro, Sen.: clavus, Leichdorn, Plin.: urnas reorum morticinas lambere, Gräber der Toten, Prud.
abbas de P. r. c. de iij m. pro cervo mortekino invento in fossato gardini sui
G. de S. et D. homo ejus r. c. de xx s. quia D. misit bissam mortikinam infirmam sine visu forestariorum
in venatione multarum †morticiarum [l. morticinarum ] et vagancium avium
intus etenimque ruebant jugulati extraque ~is fratribus subvenire non poterant
pellem militis sui occisi vulneratam et ~am extendit
cujus libri est membranula pellis ovina et †mortuina [l. morticina ]
audi, successor veteris Ade, testa fragilis, lutum solubile, pellis ~a
manducans ~am inscius, xl
canones docent quod si quis abscidat aurem animalis morituri aut aliquid membrum tamen ~um erit, nisi vitalis sanguis ex intimis currat foras
qui manducat carnem immundam aut ~am delaceratam a bestiis
hoc ~um -ni, i. morte cesum
a corse , cadaver, ~um
Greci carnem ~orum non dant porcis
ibis ‥ serpentum ovis utitur et ~is et ex eis ‥ cibum pullis suis reportat
non ‥ per culpam reos faciunt sed ‥ per immunditiae cujuslibet verbi gratia ~i vel reptilis attactum a sanctorum tactu deterrent
ab adversariorum ‥ membris abradunt spolia, bestiis et avibus eorum relinquentes ~a
regum morticina vermes hereditant / sicut et pauperum qui regi militant
dissensio ‥ omnium pene procerum regni luenda ~is
periunt viri potentes ‥ absorbet ~a pelagus
qui ~a occisorum sepelire vellet
~a sanctorum in escas tradita volatilibus celi
mortĭcīnus, (16) a, um, crevé, mort [en parl. dʼanim.] : Varro R. 2, 9, 10 ; L. 7, 84 || caro morticina Sen. Ep. 122, 4, chair morte || morticini clavi Plin. 22, 103, cors aux pieds || [t. dʼinjure] charogne : Pl. Pers. 283.
Inter Morticinos angores suggerunt mihi fratres assistentes, etc.