multipliciter
multĭplĭcĭter, adv., v. multiplex fin.
multipliciter, Adv. (multiplex), vielfältig, mannigfach, Quint. u.a.: Kompar. multiplicius, Augustin. conf. 10, 35, 54 u. de doctr. Chr. 4, 28, 39; umschr. durch multipliciter magis, Flor. 3, 2, 1.
in nullo quoad habitum distinguuntur, nisi penes colorem panni, quem sibi ad capud ~iter ligant
ut in spiritalis operis studio ‥ valeant ~ius insudare(
nam jamdudum in lege scriptum audierat, Dominum decimam sibi ~iter redditurum promisisse
catervatim, gregatim, ~iter,heapmælum
diabolus qui exierat ‥ ~ius redit
virum ‥ eruditione ~iter instructum
in numeris, quorum doctrinalis scientia ~iter suggerit rationes physicas
esse in aliquo ~ius quam Aristotilis tempore diceretur
divina ‥ essentia ~iter predicatur, sicut et ~iter intelligitur
~iter enim dicitur tactus proprie et methaforice
de sacramento ‥ quinquagenarii vel quadragenarii numeri ~iter a patribus disputatum est
ejus adventum juxta quod Deus promiserat antiqui patres expectaverunt et sancti prophete ~iter annuntiaverunt et eum Hebrea lingua messiam nominaverunt
indignum ‥ est tota die ~iter contra solum inferre manum et vix denique nil valere
multĭplĭcĭtĕr (multiplex), de plusieurs manières : Quint. 7, 4, 22 ; Gell. 14, 1, 21.