necessarie
necessarie, unavoidably
nĕcessārĭē, adv., v. necessarius fin. 1.
necessāriē, Adv. (necessarius), notwendig, unumgänglich, Val. Max. 7, 6, 3: n. demonstrans, unumstößlich, Cic. de inv. 1, 44.
ibi nos ~ie providenter salubriter nostrae fragilitatis ammonuit
quia singulari numero proferre nequibat, ~io pluraliter ‘tenebras’ posuit
alia ‥ quae de Deo sive de ejus creatura ~ie credimus
necessarius ‥ i. utilis; unde ~ie et ~io adverbia
una radix ejusdem quadrati ~io nascatur
~io consequitur ut omnia quae sunt in illo ‥ eodem modo sint in verbo ejus
ille enim finis qui ~io movet efficiens, puta agens naturale, movet ~io metaphorice
opera Trinitatis ‥ sunt indistincta de facto, non tamen ~io
ad illud argumentum dicendum est quod si Socrates movetur, ~io movebitur—ita quod iste terminus ‘~io’ denotet necessitatem consequencie
si vero voluntarie vel ~ie pertingat
convenit ‥ ut ~io servi [(AS: ] sc. testamentales operenturnydþeowan
omnes sumus Dei ~o servi [(AS: ]nydþeowan
faciat habere ‥ minuta ligna quibus ~io indiguerit ad dicta molendina reparanda
~ie ‥ compellimur ad arma recurrere
dixerunt se fore artifices et operarios [qui ] victum et vestitum operibus manuum suarum ~io haberent adquirere
si oportet ipsum [regem Anglie ] contra regem Francorum continua bella fovere, ~io haberet suum populum novis imposicionibus semper gravare
quilibet eorum taliter incepturus teneatur ~io regere per xxiiij menses
nĕcessārĭē, nécessairement, par nécessité, forcément : Cic. Inv. 1, 44 || plutôt nĕcessāriō Ter. Andr. 632 ; Cato Agr. 31, 2 ; Cic. Sest. 92 ; Or. 230 ; Cæs. G. 1, 17.
necessāriē
adv.
- necessarius, unavoidably: demonstrans, irrefutably.