nocenter
nŏcenter, adv., v. noceo, P. a. fin.
nocenter, Adv. (nocens), schädlich, zum Schaden (Nachteil), Colum. 8, 2, 10. Cels. 5, 28, 11. Tert. apol. 14.
ille apparentie ‥ aut innocenter transeunt aut ~er
cum ‥ libido iniquorum judicum abutitur ejus ministerio, tanto ~ius urit quanto subtilius incidit
quanto ‥ in innocentes ~ius insurgebat
nŏcentĕr (nocens), de manière à nuire, à faire du mal : Col. Rust. 8, 2, 10 ; Cels. Med. 5, 28, 11 || dʼune manière coupable : Tert. Apol. 14.