nobiliter
nōbĭlĭter, adv., v. nobilis fin.
nōbiliter, Adv. (nobilis), mit Ruhm (rühmlich), mit Ehren, meisterhaft, sepeliri, Liv. epit. 54: caelare argentum, Plin.: alqd architectari, Vitr.: cantare, Lampr. – Compar., nobilius permixta tuo sub nomine, Auson. Mos. 357: nobilius philosophari, Sidon. epist. 9, 9, 13. -Superl., actus nobilissime (höchst rühmlich) consulatus, Quint. 12, 1, 16.
fundamenta ecclesiae, quae ~iter jacta vidit
scientia scripturarum ~issime instructus
vere famulus Dei erat quem ~iter episcopi hujus patriae consecraverunt
quamvis primo cepisset austerius, multa per eum ibi ~iter cepta et consummata in ornamentis et libris
November Romanum regnum denotat, quod per duas septimanas ‥ in Occidente ~iter durabat
[corpus humanum ] quod inter omnia elementa est nobilissimum et ~issime inter omnia composita ordinatum
capa de auro ‥ cum orphreis enbroudata ~iter cum imaginibus
vir ~iter natus
Beroea, civitas in Macedonia quae verbum Domini ~iter accepit
magis ~iter mori quam miserabiliter vivere peroptarunt
contra superbiam que omni dignitate indigna est, ~iter superbit
inter opera nequitie sue unum ~iter et honeste fecisse dicitur
regno Merciorum ~issime ‥ praefuerat, ~ius multo regni sceptra reliquit
nobiliter patrias et rexit habenas
regia nobilitate, sed ~ius morum probitate
nobiles de comitatu illo ~iter se habebant
nōbĭlĭtĕr (nobilis), dʼune manière distinguée, remarquable : Plin. 34, 91 || -lius Sid. Ep. 9, 9 ; -lissime Quint. 12, 1, 16.
Nobiliter et in francum allodium terram suam tenere.Vide supra Nobilitas 2.
Noblementdicimus. Charta Carol. Crassi ann. 886. tom. 9. Collect. Histor. Franc. pag. 346 :
Monachis in monasterio jam dictæ abbatiæ Deo famulantibus una refectio Nobiliter præparetur et honorifice exhibeatur.