noscito

noscĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [nosco], to know, to recognize (not in Cic. or Caes.).

• I Lit.: noscito hanc, nam videor, nescio ubi, me vidisse prius, Plaut. Ep. 4, 1, 14 (539): aliquem facie, Liv. 22, 6: noscitabatur tamen in tantā deformitate, id. 2, 23, 4: praefectos, Curt. 3, 11, 10: ducem, Tac. H. 2, 12: aliquem vocibus, Plin. Ep. 6, 20, 14: facile inscieis noscitetur ab omnibus, Cat. 61, 219.—
• • B To perceive, observe: haut est dissimilis, meam quom formam noscito, Plaut. Men. 5, 9, 5 (1064): circumspectare omnibus fori partibus senatorem, raroque usquam noscitare, Liv. 3, 38, 9.—
• II Transf., to examine, explore: aedes noscitat, Plaut. Trin. 4, 2, 21 (863): nunc vestigia, si qua sunt, noscitabo, id. Cist. 4, 2, 14 (684).

nōscito, āvi, ātum, āre (Intens. v. nosco), kennen lernen, erkennen, I) eig.: A) im allg., bemerken, wahrnehmen, Liv. 3, 38, 9: m. folg. Acc. u. Inf., ut esse te philosophum noscitemus, Gell. 9, 2, 5. – B) insbes., betrachten, untersuchen, aedes, Plaut.: vestigia, Plaut. – II) übtr., schon Gekanntes wiedererkennen, alqm, Plin. ep. u. Tac.: alqm facie, Liv., voce, Plin. ep.: noscitari ab omnibus, Catull.

nōscĭtō, (12) āvī, ātum, āre, fréq. de nosco, tr., chercher à reconnaître ; examiner : Pl. Trin. 863 ; Epid. 537 ; Men. 1064 || reconnaître : Curt. 3, 11, 10 ; Liv. 2, 23, 4 ; 22, 6, 3 ; Tac. H. 2, 12.

nōscitō —, —, āre, freq.

• nosco, to know recognize: facie consulem, L.: noscitari ab omnibus, Ct.—To perceive, observe, L.