nuncupatio
nuncupatio, a public pronunciation, open assumption
nuncŭpātĭo, ōnis, f. [nuncupo], a naming, calling; a name, appellation (post-Aug.).
- I In gen.: justitiam universae virtutis nuncupatione complectitur, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 15, 39: regum, id. de Mundo, p. 68, 24: nuncupatio Augusta, the title of Augustus, Amm.23, 6, 2.—
- II In partic.
- A A naming or appointing as heir: cum a parentibus inter liberos palam heres nuncuparetur, derisores vocabat, quod post nuncupationem vivere perseverarent, Suet. Calig. 38; cf. Gai. Inst. 2, §§ 104, 109; Ulp. Reg. t. 20, § 9; Dig. 28, 6, 18; 28, 16, 20.—
- B A dedication of a book: mihi patrocinia ademi nuncupatione, Plin. H. N. praef. § 8.—
- C A public pronouncing of vows: votorum nuncupationes, Tac. A. 16, 22; Suet. Ner. 46: sollennium verborum, at the consecration of a temple, Val. Max. 5, 10, n. 1.
nūncupātio, ōnis, f. (nuncupo), I) das Nennen, meton. die Benennung, der Name, Colum. 6. praef. § 7. Auson. grat. act. III. 12. p. 21, 15 Schenkl. Iulian. bei August. op. imperf. c. Iul. 5, 30. Apul. de Plat. 2, 7: Plur., consulum ac regum nuncupationes, Apul. de mund. 25 in. – II) insbes.: A) das öffentl. Aussprechen von Gelübden, Gebeten, feierlichen Formeln, die Abkündigung, sollemnis n. votorum, Liv.; u. bl. n. votorum, unter den Kaisern = A. von Gelübden, Gebeten für das Wohl des Fürsten, Tac. u. Suet.: so Plur. nuncupationes votorum, Tac. ann. 16, 22: n. sollemnium verborum, der feierlichen Formel, bei Einweihung eines Tempels, Val. Max. 5, 10, 1. – B) die Ernennung zum Erben, Suet. Cal. 38, 2 u. ICt. – C) die Widmung eines Buches, Plin. nat. hist. praef. § 8.
ille autem subulcus qui super caeteros eminebat Eoves appellatus est: ex cujus nominis ~ione locus nomen suscepit, hoc est Eoveshamm
nomine Bruti vocabitur insula, et ~io extraneorum peribit
vulgari ‥ ~ione sanctus Vincentius de Carvo vocatur
doctor ‥ cujus ~io magister Rogerus Normannus
vetustissimoque majoris Britannie nomine in Anglie ~onem transeunte
sed nec victimarum ~io, nec extensio manuum ‥ sordidis actionibus videtur assignanda
ut terribili ~ione mortis par utriusque metus et horror prevaricatori incuteretur
vide quia hec vox ‘divina essentia’ quandoque a theologis ita accipitur, ut hec appellatio superior sit his numcupationibus, ‘justicia’ etc.
omne hoc quod audis plurale est ~ione, sed unum est potestate
atque super haec dualitatis nomina id est, veritatis et ~ionis, proprietatis et adoptionis
ubi non attenditur nature participatio sed ~io sola
~io,underne yrfebec
nuncŭpātĭō, (14) ōnis, f. (nuncupo), ¶ 1 appellation, dénomination : Apul. Plat. 2, 7 ; Amm. 23, 6, 2 ¶ 2 désignation solennelle [dʼhéritier] : Suet. Cal. 38 ; Dig. 28, 6, 18 || dédicace [livre] : Plin. præf. 8 || prononciation solennelle de vœux : Liv. 21, 63, 7 ; Tac. Ann. 16, 22 ; Suet. Nero 46.
- 1. het (plechtig) uitspreken, afleggen v. geloftes [votorum];
- 2. (postklass.) naam;
- 3. (postklass.) benoeming tot erfgenaam e.d.
nūncupātiō ōnis, f
- nuncupo, a public pronunciation, open assumption: votorum, L., Ta.
NUNCUPATIO
NUNCUPA´TIO[TESTAMENTUM]
Nuncupatio
See testamentum.