nuncupative

nuncupative [LL] 1 in accordance with a name, by name. hos solos vere et ~e literatos esse dicebat Gir. GE II 37 p. 349; [sacerdos] angelus dici potest ~e Id. Symb. 21 p. 256 (v. comparative); ad raciones principales. dico quod apostolus loquitur de idolis, et ideo de ‘diis’ ~e Duns Ord. II 238; s1422 frater, non ortu sed ordine, non natura sed ~e, de materia scribendi quam ministras Amund. I 91. 2 merely in name, nominally; b (theol.). [Romanum pontificem] esse servum servorum necesse est; non equidem ~e ad gloriam, ‥ sed substantive, utpote qui servis Dei serviet J. Sal. Pol. 814A; unde rex, dives, dominus, lex, jus, ‥ nunc sumuntur in Scriptura vere et simpliciter, et nunc reputative seu ~e; et hinc concordantur Scripture que videntur in sentenciis repugnare; ut I Reg. xiii l dicitur quod Saul ‘duobus annis regnavit’ [supple] vere et simpliciter; postea vero circiter octodecim annis tyrannisavit et fuit rex ~e solum Wycl. Civ. Dom. I 135.  b multi hoc nomine [sc. Jesu] dici poterant tunc, non tamen substantialiter sed ~e Bede Mark 296C; qui enim ~e dicitur Deus inter omnia est: qui vero essentialiter Deus super omnia est Alcuin (Adv. Elipand. I 14) ; Alcuin Dogm. 253B; aliud est enim Deum vel Dei filium proprie et substantialiter esse vel nominari, et aliud ~e dici Eccl. & Synag. 68; Pull. Sent. 787A (v. essentialiter 1a); protervus potest ‥ dicere quod Deus erat verbum ~e Wycl. Incarn. 21. 3 orally. 1355 probatum fuit testamentum Roberti filii A. ‥ defuncti ~e factum coram nobis Test. Karl. 7.