nuncupativus
nuncŭpātīvus, a, um [nuncupo],
- so-called, nominal, Ambros. de Fide, 5, 1, 22.—Hence, adv.: nuncŭpātīvē, nominally, Hier. in Psa. 26; Facund. Def 1, 4.
nūncupātīvus, a, um (nuncupo), sogenannt, uneigentlich, Ambros. de fide 5, 1. § 22.
insula que ~o usu ab incolentibus Ramesia promulgatur
potest tamen alter pro altero capi, ~us viz. pro adverbiali et adverbialis pro ~o
illa ergo quarta persona, quo nomine ~o partis humane posset censeri?
adserens Christum Jesum nec Filium Dei esse verum nec etiam verum Deum esse, sed ~um
gradatim vero praefatus Felix semper ad pejora descendit. primo ‥; secundo ‥; tertio, ~um Deum eum cum ceteris sanctis esse adfirmabat
rex terre ~us et preordinatus, non aperuit os suum
nam omnis creatura vindictam sic presumptive accipiens perit peccato superbie ‥ . talis ‥ presumptuosa ac ~a accepcio faceret hominem esse deum
fabricaverunt ‥ quoddam testamentum †nuncupatum [MS: nuncupaturum ] sub nomine dicte Johanne
G. F. ‥ suum testamentum sive ultimam voluntatem ~am condidit in hec verba
testamentum ~um
nuncŭpātīvus, a, um (nuncupo), désigné communément, prétendu : Ambr. De Fide 5, 1, 22.